Фәнис Яруллин “Кузгалак”
— Айдар улым, иртәгәдән син садикка йөри башларсың, — диде Айдарның әнисе Рәхилә ханым. — Әтиең сөйләшкән.
— Садикка әти үзе барсын, — диде Айдар, киреләнеп. — Ә мин бармыйм, бармыйм...
— Нинди үҗәтлек бу, улым? Садикка бармагач, өйдә кем белән торырсың соң? Әбиең үлде...
— Үтермәскә иде. Сез үтердегез әбине.
Рәхилә ханым сискәнеп китте, әйтерсең искәрмәстән яка астына бер йомарлам кар тыктылармыни. Йөзе җыерылды, күзләре кысылды. Ул кызган баштан Айдарга сугып җибәрде.
— һы, кара син аны, оятсызны! Ни сөйләп тора. Әбиеңне нишләп без үтерик ди?
— Сез инде, сез. Әти апкайткан кузгалактан син әбекәйгә аш пешереп бирдең. Әбекәй шуны ашады да үлде.
Рәхилә ханым хәлсезләнеп урындык аркасына сөялде. Күз аллары караңгыланып китте. Шактый вакыттан соң гына үзен кулга ала алды ул.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/r6xa0h2su1-fnis-yarulli..