Рәмзия Габделхакова “Упкын аша күпер”
Юл чатында урнашкан бу җыйнак чәйханәгә иң соңгы кунак булып керде ул. Керде дә, кулындагы төргәген өстәлгә куеп, эшләпәсен салды. Эшләпәдән яңгыр тамчылары коелды. Ир баштанаяк чыланган иде. Баш киемен каккалап алгач, кара плащын салырга маташты. Ләкин хәрәкәтләре бик җайсыз күренә, ул нигәдер сыңар кулы белән генә эш итә иде. Шулчак, читтән күзәтеп торганмы, зал белән буфетны бүлеп торган алсу ефәк пәрдәне ачып, уналты-унҗиде яшьләр чамасындагы бер кыз йөгереп килде дә:
— Кая, абый, булышыйм әле үзегезгә,— дип, җитез генә ирнең плащын салдырып, аны болан мөгезеннән ясалган махсус элгечкә элеп тә куйды.— Чәйләп алыгыз, абый! Нык чылангансыз, өшегәнсездер...— дип ягымлы, йомшак тавыш белән сөйләнә-сөйләнә, кабат алсу пәрдәләр артына кереп югалды.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/4svjphlx51-rmziya-gabde..