Гурий Тавлин “Үги ана”
Кичке эңгер, куерганнан-куера барып, караңгы төнгә әйләнде. Күкне эреле-ваклы якты йолдызлар чуарлады. Өйләрдә утлар алынды.
Сәлим, эштән кайткач, ванна бүлмәсендә пөхтәләп кырынып, юынып чыгып, өстен алыштырды. Стена сәгатенең идәнгә кадәр асылынып төшкән герен күтәрде, урамга караган тәрәзәләре төбендә чәчелеп яткан вак-төяк әйберләрне ашыкмыйча гына тәртипкә китерде. Аннары өстәл артына зәңгәр абажурлы лампа астына дәрес хәзерләргә утырган ак чырайлы, юка бәдәнле кызчыгының арык иңенә ипләп кенә кагылып, карлыккан тавыш белән:
—Энҗе, ишекне бикләп кал, кызым. Мин сезгә яңа әни алып кайтырга барам,—диде.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/ha78cj4t91-gurii-tavlin..