Рәфкать Шаһиев “Калды сагынып сөйләргә...” (Моңсу хатирә)
Авыл кешесе, нигездә, кыюсызрак, тәмле телгә, матур сүзгә саранрак була. Әлбәттә, арада төрлесе бар. Шулай да... Мин шундыйрак булдым бугай. Гомумән, кирәк чакта кирәк кешегә (ул бөтенесенә дә кирәктер инде), үз якыннарыма бер җылы сүз әйтә алмый яшим. Әйтергә кирәк икәнен беләм, укучыларыма да бу хакта әйтә киләм. Ә үзем әйтә алмыйм. Яратуымны, хөрмәтемне телемә салып дөньяга чыгара, аларга ишеттерә алмыйча үтә гомер.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/y8n4x2m5g1-rfkat-shaiev..