Рәмзия Габделхакова “Карлыганнар өлгергән чак”
Бакчада кара карлыганнар өлгерде. Кара төннең үзеннән дә кара карлыганнар. Татлы да үзе, әчкелтем дә. Табигатьтә гел шулай: иң бәрәкәтле, иң шифалы сые — әче җимешендә...
— Витамин оясы бит ул! Җәен карлыган ашаган — кышын чирләми, салкын тиюнең ни икәнен дә белми,—ди иде каенанасы.
Инешкә кадәр сузылган бәрәңге бакчасында егерме төп карлыган үстерүче авылда ул гына иде.
— Ниемә сиңа шулхәтле? — дип аптыратучыларга җавабы кыска булды:
— Карлыган дым ярата, шундый уңдырышлы җирне ник әрәм итим?!
Юмарт, киң күңелле иде каенанасы. Хәзинәне үз кызыдай якын күрде.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/nload58oj1-rmziya-gabde..