Әхсән Баянов “Тузбаш хикәясе”
Дөресен әйткәндә, кешеләр мине яратмыйлар.
Ә ныклап уйласаң, яратмаслык нием бар инде минем?
Тешлимме, чагаммы, урлашаммы? Нәрсәдә соң минем гаебем?
Кагылучы булмаса, яман ният дигәнне бөтенләй белмәс идем әле. Билгеле инде, үземә һөҗүм итсәләр — анда да тиз качып китәргә урын тапмасам гына — тәнемне кабарткан булам, куркытырга дип, койрык очы белән җиргә шакылдатып суккан булам, яман да каты ыслап, авызымны мөмкин кадәр ямьсезрәк ачып, дошманыма ташланам...
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/zv45riguk1-hsn-bayanov-..