Нәбирә Гыйматдинова “Бигайбә”
Аларның авыл кырыендагы йорты болын белән янәшә иде. Ә болын артында камыш-керфекләр эченә яшеренгән тирән елга... Яр битендә үзалдына кайнап, ташып утырган чишмә... Ни талантлы рәссам да киндергә күчереп бетерә алмаслык бу илаһи матурлык ай тулган төннәрдә тоташ көмеш нурга төренә һәм, күңелне сагышландырып, күздән яшьләр китерә иде. Бүген бу йорт сүтелгән, аңа бәйле хатирәләр генә исән. Койрыксыз, ярты колагы китек ата мәченең ничек йоны күпереп торган нәселле ап-ак песине «ярәшеп» кайтуын, тычканнар тотып, «кәләше»н сыйлауларын, күршеләрнең гыйшык утында янган ата казы, гаиләсен ташлап, бер күзе сукыр ана каз янына очрашуга килүләрен язып тормыйм. Кош кортларны, хайваннарны без мисез, уйсыз хиссез затлар дип түбәнсетәбез. Ә бит алар кеше белән чагыштырганда зирәгрәк һәм акыллырак.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/uukjusxl61-nbir-giimatd..