Камил Кәримов “Кышкы мәтрүшкәләр”
Өебез чишмә янында ук. Элек безнең чишмә авылдан читтә булган. Әбиемә су ташырга ерак дип, бабакаем тота да йортны чишмә янына күчереп сала. Шул вакыттан бирле монда яшибез икән. Дөрес, авылыбыз да үсте инде. Чишмә белән без авылның үзәгендә хәзер. Әнием әйтә, әле ярый әбиең утын ташырга ерак дип зарланмаган, ди, бабакаең урманга күчеп утырган булыр иде, ди. Шаярта, билгеле, урманга кадәр өч чакрым бит әле. Яратышканнар дигәч тә инде...
Кеше егерме яшькә кадәр үсә, диләр. Ә авыл ничә яшькә кадәр үсә икән? Бабай сиксән җиде яшьтә үлгән, әтиемә кырык яшь, ә авылыбыз үсә дә үсә! Ахрысы, тиздән шәһәр булыр, күршебез Кадыйр абый шулай ди. Әгәр Зәбир абыйдан ишеткән булсам, ышанмас идем, әнием әйтмешли, аның ун сүзгә бер чын сүзе дә юк, ә менә Кадыйр абый алдаша белми ул.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/ko55ozh1i1-kamil-krimo..