Алмаз Мансуров «Егетләр дә елый икән...”
Көзге вак яңгыр... Тыныч кына сибәли дә тирә якны ниндидер бер моңга, ят хискә чылатып китә. Табигатьнең халәте үзгәрә дә куя. Акрын гына җил исә башлый. Агачтагы берән-сәрән яфраклар моңсу гына шаулашып куялар. Тирә-якны ят авазлар, көз көне генә була торган моңсу аһәң биләп ала. Ул, җир өстенә җәелеп, бөтен дөньяны каплый.
Рәхимсез шул көз. Әнә агачларны нишләтә. Шыксызландыра, шәрәләндерә. Булган матурлыкларын, байлыкларын тартып ала. Салынып төшкән ботакларны, бушап калган кош ояларын гына шәйләргә була. Вакыт үзенекен итә.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/lgue59dlf1-almaz-mansur..