Нәкыйп Каштанов “Сукыр әбием”
Кинәт кенә әбием сукыраеп китте. Сукырайган кеше бөтенләй ярдәмсез кала: кеше кулын сузмаса, ялгызы берни дә эшли алмый икән, йөри башласа йә анда, йә монда килеп бәреләчәген көт тә тор. Шуңа күрә, хәзер әбиемә минут саен диярлек ярдәмче, үзе әйтмешли, аның өчен андый күз - мин, ник дисәң, без көнозын аның белән өйдә утырабыз, ә әти-әни эштә.
Башта миңа, әбием сукырайгач та, бик сәер тоелды. Ул юри, мин - кече оныгы белән шаяртыр өчен күрмәмешкә салына торгандыр, дип уйлый идем. Ник дисәң, әбиемнең зәп-зәңгәр күзләре элеккечә үк туп-туры карап торалар, ә күзләре тамчы да күрмиләр. Менә ничек бит ул.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/dj65rsfcv1-nkiip-kashta..