Нурислам Хәсәнов “Күбәләк”
Әкълимә әбинең вафат булуына өченче атна киткән иде. Ялгызы калган Хәкимҗан агай ничәнче көн инде моңсуланып йөри. Өенә керсә дә, урамга чыкса да, карчыгын сагынудан кыска ак сакаллы ияк очлары дерелдәп-дерелдәп куя. Тынычлык таба алмаган җаны өзгәләнә, элекке вакытларны исенә төшереп изалана. Менә ул, караватыннан торып, урам якка карады. Рәшәткә баганасы өстенә соры мәчеләре менеп кунаклаган иде. Мәче дә үз сердәшен — Әкълимә әбисен сагына кебек. Бергә узган гомерләрен исәпләп, карчыклар сымак мөкиббән китеп уйга чумган. Ямансу. Күрәмсең, аңа да рәхәт түгел...
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/oukbx427j1-nurislam-hs..