Хисам Камалов «Очучы»
Минем очучы буласым килә иде. Әмма әни бу теләгемнән биздерергә тырышты. Мин аның саен үҗәтләндем, үз ниятемнән кайтмадым. Әни, күкнең терәге юк, очкычың ватылса, таш кебек җиргә кадаласың бит, бала, ди-ди, һаман куркыта, коточкыч хәлләр сөйләп бетерә.
Шулай да тәвәккәлләдем. Куркыту-өркетүләр генә теләгемнән тайдыра алмады. Мин укырга Оренбург шәһәренә киттем.
Очучылар мәктәбе шәһәрдән бер читтә урнашкан иде. Безне бик җылы каршы алдылар, ике катлы торакка урнаштырдылар. Мәктәпкә керергә теләүчеләр бик күп иде, бер урынга унтугыз кеше! Менә үтеп кара. Әнинең теләге кабул була, ахры, дип уйлыйм, эчтән генә пошынып.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/jytljeklo1-hisam-kamal..