Равил Сабыр «Гәрәшәй түбәсе”
Яз исе килә. Рәхәт.
Зәмһәрир салкыннардан, күз ачкысыз бураннардан тәмам алҗыган табигать ләззәтләнеп сулыш ала. Их! Җәйләр дә җәйлисе бар әле!
Әби-сәбиләр дә капка төпләренә ешрак чыга хәзер. Мич җылытып ятасылары юк. Куллары әле билдә, әле маңгайда. Йөзләренә җылы җил бәрә. Рәхәт, һәй рәхәт тә соң!
Урамда бала-чага кәҗә бәтиләредәй сикергәли. Рәвисне генә чыгармаган була әтисе. Имеш, итеге — тишек, тәпие юешләнер, башта яңа резин итек алып кайтырга кирәк, янәсе. Итекне көтсәң... Әнә Гәрәй бабасы ишегалдында әллә ниләр эшләп маташа. Рәвис шуларның берсен дә күрми калсынмы? Малайкай, иреннәрен турсайтып, өйдәгеләргә үпкәчел караш ташлады да гөлбәч чаршавы артына кереп югалды.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/humm86sun1-ravil-sabir..