Александр Филиппов “Сыерчык”
Шомырт агачы ботагында, яшел күзләрен елтыратып, соры бер мәче утыра иде. Өйалды баскычына, чалбарының буш балакларын җиргә кадәр салындырып, Шәмсетдин елышкан. Аның янында идәннән өч сөям чамасындагы такта чыгып тора. Мәче менә шул такта башына сикереп төште. Шәмсетдин быел, сыерчыклар кайткач, үзләренең шушы соры мәчеләрен өнәми башлаган иде. Шуңа күрә кул астында яткан кара туфлиле уң “аягын” алып, мәчегә томырды. Ул өйалды идәне астындагы тишеккә кереп качты, йонлач койрыгы гына күренеп калды. Култык таягы белән баскыч астын айкаштырса да, мәче почмакка поскан урыныннан чыкмады. “Минем нинди гаебем бар соң, абый?” - дигәндәй, янып торган күзен Шәмсетдингә төбәгән.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/05l21o82t1-aleksandr-f..