Рәйсә Юсупова “Ал яулыклы хатын”
Мин аның керләр элгән чагын күзәтәм. Таң беленер-беленмәс элә ул аларны. Ап-ак керләр: мендәр тышлары, җәймәләр, ирләрнең эчке күлмәге... Көн саен бер үк керләр, көн саен бер үк эш: таң атып, кешеләр ныклап йөри башлаганчы, ул аларны җыеп алып та керә. Хәрәкәтләре ничектер җитез дә, сәеррәк тә. Тәлгәш-тәлгәш кара бөдрәләрен ал яулык астына яшергән. Күзләрен әллә нинди моң, сагыш, уй баскан. Күңелне сөендерә торган яңгыравык тавышлы Фәүзия ханымга чыннан да әллә ни булган, ишетелер-ишетелмәс итеп кенә исәнләшә ул. «Саф һава сулаулары рәхәт шул», — дип, сәгатьләр буе йорт каршындагы бакчада эскәмиядә утырулар кая да, гадәтенчә, башкаларның исәнлек-саулыгын сорашу кая — кеше яныннан да җитез генә узып китә. Әмма башын аска иеп атлавы ничектер сәер иде. Ян күршеләрендә яшәүче әбидәй аның турында сорамыйча булдыра алмадым:
- Авырмыйдыр бит, әллә берәр нәрсә булганмы?
- Бәй, белмисеңмени? — диде әби, гаҗәпләнеп. — Теге нәмәне китереп ташладылар бит аңа. Фаилне әйтәм... Әнә чирләп ята. Балалар күз яше тотмый буламы соң?! Тота ул...
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/28f4y2ohd1-ris-yusupov..