Нәбирә Гыйматдинова “Үч”
Буран көчәйгәннән-көчәя, әйтерсең табигать кемгәдер ачулана, һәм шул ачуыннан кабарынып-күперенеп карлы куллары белән уңлы-суллы салкын төнне яңаклый иде. Ә ул адашкан юлның очы-кырые юк! Арытты... Керфекләр йомыла... Машинасының да тартырлык көче беткән, тәгәрмәчләр теләр-теләмәс кенә тәгәри кебек. Туктап ял итәм дисә, анысы бураннан да куркыныч: әле яшиселәр бар.
Алда, кар томаны эчендә калтыранган сүрән генә ут шәүләсе күренде. Авыл читендәге йорт иде бу, хатын машинасын шунда табан борды. Капка бикләнмәгән, ә өйалды ишеге әз генә төрткәч тә шыгырдап ачылды. Алай да ул шакылдатырга булды. Өйдән берәр исерек фәлән чыкса, тиз генә табан ялтыратырга кирәк.
— Кем анда? — диде ишек артындагы тавыш.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/bsadrdjrp1-nbir-giimat..