Лира Ибраһимова “Бала күңеле”
Бер, ике, өч, дүрт, биш, тагын берәү, тагын бер һәм соңгысы... Эх, алмасы да алмасы! Әй, беткән баш беткән, тагын бер, ике... Төне караңгы бит аның, тагын бераз җыясы иде дә. Тик... Әстәгьфируллаһ, нәрсә бу? Үз колагы яныннан ук чажлап үтеп, гөрселдәп җиргә төшкән йорт себеркесенең тавышыннан сикереп үк куйды Илгизәр. Аның себерке икәнен дә ул шундук белде. Эләккәләгәне бар.
Бу көтелмәгән хәлдән, иблис көче иңгәндәй гайрәтләнеп, белештерми, үзен үзе яндагы карлыган куагы артына алып атты малай. Куркуыннан колаклары гөжләде, бөтен гәүдәсен салкын тиргә батырып, йөрәге күкрәк читлеген җимереп чыгардай булып котырынды. Өлфәт абзыйсының тәтесе каты икәнен белә торып керде бит югыйсә. Бер эләктерсә, кызганып тормаячагын да белеп торды. Хуҗаның эте белән уртак тел тапты табуын. Эт эт инде. Менә үзе этеннән дә явыз шул.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/76594teln1-lira-ibraim..