Марат Кәримов “Сихәтле коймак”
Күгәрченнәр кебек чөкердәшеп-гөрләшеп кенә яшәгән гаиләләр бихисаптыр бу дөньяда. Әмма алар исәбенә без кермибез. Безнең тормыш башкача. Өйләнгәнче йомшак тавышы белән эч-бавырыңа кереп барган оялчан кыз әллә ни арада команда гына бирергә яраткан, бер сүз урынына мең сүзгә җиткән мыжык хатынга әйләнде дә куйды. Армиядә хезмәт иткәннәр белә инде, команда күңелне йомшартырлык назлы тавыш белән түгел, колакларны ярырлык, дертләп китәрлек тавыш белән бирелә. Һәрхәлдә, безнең рота старшинасының тавышы шулай иде. Минем хатын да әнә шул старшинадан артык та түгел, ким дә түгел — бер чама. Армиядәге командалы тормыш өч елга сузыла, шуннан артык чыдарга солдатның түземлеге дә, сабырлыгы да җитми. Галимнәр шулай ди. Ә мин ул срокны әллә кайчан тутырдым инде. Нишләтәсең, өлешкә тигән көмеш, тора-бара күнегелде. Балалар да әнкәләренең әллә ничә децибел югарылыгындагы тавышы белән ризалашканнар, исләре дә китми.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/16eg9jf411-marat-krimo..