Равил Фәйзуллин “Урманда”
Көз кайда да моңсу икән! Карасана бу каеннарга! Сарылыклары йөзеңә йогар. Җиргә кара — үләннәр өстән караганда гына үлән кебек, текәлебрәк карасаң, аларда инде яшәү чаткысы юк, очлары шәлперәеп сыгылып төшкән, төпләре кипшергән. Урманчының япа-ялгыз өе каршындагы алмагачта бердәнбер алма асылынып калган. Йә, ул да өзелеп төшкәч, бу агачтан быел ни кала инде?..
Урман сукмагы буйлап салмак кына атлыйбыз. Каядыр ашыгасы юк. Кемнедер очратасы юк, безне дә күрергә ашкынучылар юк шикелле. Бар да тыныч. Бар да әйбәт. Атлыйбыз да атлыйбыз. Күңелдә ниндидер оеганлык, шыпырт тынлык, аяк астында яфраклар гына кыштырдый.
Көтмәгәндә сукмак безне чыршылыкка алып чыкты. Көз. Сентябрь ахыры. Бөтен дөньяга сагыш катыш сарылык иңгән. Кинәт бер алан тулы яшеллек! Күкрәккә әллә ниткән шатлыклы тойгы — хисләр тулгандай булды. Күңелнең әлеге гамьсез тынычлыгы югалды, җан яздагыча бер дәртләнеп алгысынгандай итте. Күңел дигәнебез, әй, сизгер шул!
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/rbn7auc581-ravil-fizul..