Фаил Шәфигуллин “Кушамат ничек кушыла”
Юка гына болыт пәрдәсе аша түгәрәк айның оялчан йөзе шәйләнә. Бакчада җиләк-җимеш исе, бал исе. Түбән очта көйле-көйсез генә шыңгырдаган гармун тавышы тынгач, бакчаның караңгы почмагында леңгер-леңгер ике ир кеше сөйләшкәне ишетелде.
— Яратмыйм мин, Салих кода, тавыш-гауга куптарып йөргән кешеләрне.
— Рас әйтәсең, Хәбир кода. Үземнең дә җенем сөйми юкка-барга бөтен авылны күтәреп, шаулап йөрүчеләрне.
— Халык аптыраганые төпчек кызының туена нәрсә салды икән Гайнан Хәбире дип. Ә без Хәдичә кодагыең белән мыек астыннан гына елмаеп утырдык. Күп белмәгез әле, без әйтәбез, тиз картаерсыз. Хәбир абыегыз күп шаулап йөрергә яратмый ул. Сез беләсез дә без беләбез, шулай бит, Салих кода?
— Шулаен шулай да... Бик серле сөйлисең әле син, Хәбир кода, һич кенә дә тел төбеңне аңлар хәл юк.
— Хәзер, хәзер, Салих кода, ашыкма. Яшьләр үзләре дә сизми калсын... Әнә, әнә, күрәсеңме?
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/f8gvn066l1-fail-shfigu..