Мәгъсум Хуҗин “Аш остасы”
Дус-ишләр җыелып, Зур күл утравына куна чыктык. Без, ирләр, кичке якта күп итеп балык тотарга булдык, хатыннар учак ягарга утын хәстәренә керештеләр. Күрсеннәр әле хатыннар безнең кемлекне, сыйлыйк әле үзләрен тәмле шулпа белән! Әмма калкавычлар су өстендә изрәп йоклаудан бүтәнне белмәделәр. Шулай да дәрт кайтмады, иртән балыкны чүпләп бетерә алмабыз кебек иде — шулпаны көндез дә пешереп була лабаса! Ә хәзергә учакны казан асмыйча гына дөрләтеп җибәрдек, төнгә салган кармакларны караганчы әзер булсын дип, көленә бәрәңге тәгәрәттек. Учакны көйләп яндырырга да, ризык пешерергә дә Гадиләдән остабыз табылмады. Аңардан узарга кыймыйбыз, төнге учак янында түгәрәкләнеп утыра бирәбез. Гадилә, әй, сез, ирләр, бәрәңге пешерә беләсезмени, тәмләп ашавыгыз да җиткән, дип, безне йомшак кына әрли, үзе сөйләвеннән һич тә туктап тормый.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/u03k129mz1-mgsum-huin-..