Фатих Әмирхан “Беренче ашкыну”
(...) Карабодаебызны сатып, йөгебезне илтеп бушаткач, без, гадәттә төшә торган фатирыбызга килеп, атыбызны туарып, чәй эчәргә утырдык. Ачыккан, сусаган булуга карамыйча, мин тынычлап, иркенләп ашый-эчә алмыйм, ашыгам, ашкынам. Йөрәк кызу-кызу тибә, ашау-эчү белән мәшгуль булып, монда үткәрелә торган вакыт өчен борчыла, тынычсыз каушанып атлыга. Саррәне күрер өчен бер план корып чыгармакчы булам, ләкин булдыра алмыйм: һичбер юньле фикер башка килми, өзек-өзек чуалчык хыяллар бер фикер, бер план тудырырга ирек бирми минем теңкәмә тияләр. Минем ашыгу, ашкынуым бер юләрсымаклыкка охшый башлый.
Чәй эчеп бетереп, сабынлап юынып, штиблетларымны чистартып, башымдагы иске бүрекне кесәмдәге кепка белән алмаштырып, фатирдан чыгып киткәч тә, минем башыма:
«Кайда таба китәргә?»— дигән сорау килеп төште. «Кайда таба булсын, билгеле инде, Саррәнең анда очравы мөмкин булган берәр җиргә таба!» Ләкин шул җир үзе кайда?
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/xdar88avb1-fatih-mirha..