Нәбирә Гыйматдинова “Күңел”
Таң алдыннан мине әни төрткәләп уятты.
— Кызым, тор әле, базарга китәбез. Әнә, Минһаҗ абыең ат җиккән.
— Базарга?—дидем мин йокылы күзләремне угалап.— Теге атнада гына бардык ич!
— Тегесе тегендә калды инде аның, тор, кызым.
— Әйем, әти белән барыгыз!
— Йә, киреләнмә, тизрәк җыен.
Кәшәрле базары бездән җиде чакырым иде. Барулары бик күңелле, тауны чаптырып кына төшәсе, ә менә кире кайтулары мең бәла, мескен ат көч-хәл белән үргә күтәрелә. Үзең дә, базарда йөреп үкчәсенә ут капкан аякларыңны сөйри-сөйри, телеңне салындырып арба, артыннан атлыйсың, «Бүтән бармыйм, бүтән бармыйм»,— дип антлар итәсең.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/2suh91f8d1-nbir-giimat..