Гүзәл Әдһәм “Коймак”
Әбием коймак пешерә. Алсу-саргылт нәни «кояш»лар зәңгәр читле тәлинкәгә әллә никадәр өелгән инде. Әбиемнең кызу мич каршында янган түгәрәк йөзе әйтерсең лә зур коймак. Үзе шундый якын, кадерле. Бит уртасыннан чупылдатып үбеп аласым килә. Тәлинкәдән таралган тәмле искә, кызган май исе дә кушылып, нәни борынымны кытыклый. Мин ул коймакларның челтәрләнеп торган читләренең ымсындыргыч кетердәвен тоям.
Түземем бетеп, юрган астыннан атылып чыгам.
— Ур-р-р-ааа!!! Бүген коймак ашыйбыз!
— Ашарбыз, ашарбыз, балам. Әүвәл бит-кулыңны ю! — ди әбием, елмаеп.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/ot30rlufo1-gzl-dm-koimak