Сәйдә Зыялы “Көз көзгесе”
Хатынының кабере янында Заһир озак утырды. Уйлары, давыл эчендә калган дәрьядай, әле күтәрелеп бәрелә, әле бөтерелеп-бөтерелеп актарыла, аннары, сулышы күкрәгенә сыймагандай, кинәт тынып кала. Монда мәңгелекнең кырыслыгын, чынбарлыкның котылгысызлыгын бар тирәнлеге белән төшенәсең, аны җаның аша үткәрәсең. Бу халәттә көндәлек ыгы-зыгы, тормыш мәшәкатьләре бик кечкенә булып кала. Уйлар, үзеннән-үзе моңарчы кылган гамәлләреңне барлый-барлый, үткән гомер юллары буйлап кузгала...
Заһирның элек тә зиратка берничә тапкыр кергәне бар иде барын. Әмма бер тапкыр да бүгеңдәй халәт кичермәде. Күңел нечкәрү, кешене кызгану кебек сыйфатлар аңа хас түгел иде... Хатыны Рәсимә вафатыннан соң гына әллә нишләде, балавыздай йомшарды...
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/68ntbc8fo1-sid-ziyali-..