Сафа Сабиров “Беренче кар яуган көнне”
Кыш килүен хәбәр итеп, бүген иртән беренче кар яуды. Елгага караган ялан тау битләре, су якасындагы сөзәк комаяклар, утрау һәм иңкү тугайлар — барысы да агарып, уйга талгандай, моңсуланып калды. Безнең «Алмаз» пароходы да, тоташтан җепшек кар белән капланып, танымаслык төскә керде.
Әйе, безнең ише елгачыга кыен көннәр җитте. Төннәр озайды, һавалар салкынайды. Менә бит, вахтага чыгып, штурвал янына басканга сәгать ярым да юк әле, кара суык инде шактый сиздерә, сырган бушлат аша үтеп, туңдыра башлады. Рубка тәрәзәсеннән алга карап барган штурман Сәмитов та шинель якасын күтәрә төште, җылыныр өчен кулларын угалап алды һәм бик мөһим хакыйкатьне раслагандай:
— Бу әле беренче кар гына, бүгенме-иртәгәме эреп бетәчәк, — диде.— Димәк, кыш керергә тагын бер ай бар әле. Шулай да бу инде кышның беренче сулышы, ягъни алдан искәртеп куюы: табигать кышка әзерләнә, суыкларга бирешмәс өчен, чыныга торсын.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/supzl8kad1-safa-sabiro..