Роза Мулланурова “Адашкан кыярлар”
Кычыткан арасында кыртлап йөргән Карабүрекне эләктерим дип сузылуым булды — кулым салкынча, йомры әйбергә тиеп, сискәнеп киттем. Күрсәнә! Кычыткан арасына качып, оя ясап, йомырка салып, чебешләр белән сөендерергә чамалап йөри икән әле безне бу килбәтсез! Әйтәм аны, әбекәй: «Йомырка кимеде, тавыклар читкә сала башлады, ахрысы»,— дип зарлана.
Менә бирим әле мин синең кирәгеңне! Табыйм әле ояңны! Синең аркада гына тозлы кыяр тәтемәде ич миңа! Буш кул белән авызымны ачып калдым. Ә кыярлары нинди иде бит — авыздан сулар килерлек.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/jhi4d8e8a1-roza-mullan..