Рөстәм Мингалим “Яшел күзле әнкәем”
Мин хәзер зур. Кайчандыр кечкенә чагым булган. Көчкә-көчкә генә басып, бер урында гына тора белгән курчак шикелле булганмын.
Кайвакыт шундый итеп елаганмын... Кат-кат исемемне әйтеп тә, уенчыклар күрсәтеп тә әнкәй мине юата алмаган. Авызымны йомарга онытып, тавышым белән бөтен өйне тутырып елаганмын... Ул чагында минем тавышым да, авызым да үземнән зур булган. Әнкәй шулай сөйләде.
Әнкәй мине барыбер яраткан. Сөте белән сыйлаган. Аннан бишеккә салып тирбәткән, йоклаткан. Ул чагымны мин хәтерләмим.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/jzz3id9k91-rstm-mingal..