Фаил Шәфигуллин “Поездда”
Поезд кузгалып китәр алдыннан Майшәкәр апа утырган вагонга шәһәрчә киенгән яшь кенә бер хатын килеп керде. Сөрмәле зәңгәр күзле, иреннәренә сизелер-сизелмәс кенә иннек сөрткән. Бармагында калын алтын балдак. Пальто якасы да, зәңгәр башлыгы да йомшак төсле. Башлык астыннан күпереп чыккан чәчләре дә йомшактыр, ахры — вагон ишеге ачылып ябылган саен дулкынланып куя.
Яшь хатын аргы почмакта шаулашып утырган балыкчылар яныннан горур гына узып китте, тез башларын үзләреннән зур портфельләр белән каплап утырган чыркылдык студент кызларга күз чите белән генә карап алды һәм, канәфер, ландыш исләре аңкытып, Майшәкәр апа каршына килеп утырды, җитез генә пальто төймәләрен ычкындырып җибәрде.
Майшәкәр апа яңа пассажирның үз телендә исәнләшүен хуп күрде. Кыланчык түгел бугай. Башын тәрәзәгә борыбрак уйланып утыра.
Поезд кузгалып киткәч тә әле алар озак сөйләшмичә бардылар.
Билет кесәдә, кала күчтәнәчләре алынган, урын иркен. Майшәкәр апа эченнән генә тагын бер шөкер итеп алды да таныш түгел юлдашына сүз катты:
— Кызым димме, сеңелем димме, кая кайтасың, үскәнем?
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/n5hyhi0591-fail-shfigu..