Рәкыйп Шәйхетдинов “Питомникта”
Нарат урманы өстендә зәңгәрләнеп торган күкне акрынлап яңгыр болытлары каплады. Урман эче караңгыланып китте. Әле күптән түгел генә күңелле чырылдашкан кошлар каядыр ботаклар арасына качтылар. Тирә-як тынып калды.
Менә Кама ягыннан салкынча җил исеп үтте. Корыган нарат кәүсәсенә борынын бәреп тукылдаган ялгыз тукран да, бу тынлыкны бозарга теләмәгәндәй, икенче агачка күчеп утырды. Аннан соң озак та үтмәде, урман кырындагы киң аланда сөйләшкән тавышлар ишетелде:
— Малайлар, ашыгырга кирәк.
— Эх, бөркү! Эчәсе иде...
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/3mkucrufc1-rkiip-shihe..