Нурислам Хәсәнов “Эт каргышы”
Көн кичкә авышканда, Зарифҗанның җаны уйнады. Ул ишегалдында ялгыз калган тавыкны кетәклеккә куып кертергә тырышты. Аны әле бер, әле икенче яктан куып карады. Әмма шәфәкъ алсулыгына коенган кара тавык, җете кучкыл төстә ялтырап, капка төбенә килеп җитүгә, кырт борылып китә. Шулай бер читкә тайпылуга, уттай җемелдәгән күзләре белән тут йөзле, яңаклары батып тартыла төшкән Зарифҗан картның йончыган чыраена башын кыегайтып карап тора.
- Бар, кереп кит инде, ә...
Тавык искәрми.
- Әй, зәхмәт төшкере!
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/brtsoac891-nurislam-hs..