Габдулла Шәрәфи “Яңа йортка күчкәч”
Хәлимә әбиләр яңа квартирга күчтеләр. Гомере буе кысан җирдә яшәп интеккән Хәлимә әби кинәт яшәреп, сулышлары иркенәеп киткәндәй булды, бүлмәдән бүлмәгә киләп сарып, я кухнясын, я ванный бүлмәсен айкап, тамашалар кыланып бетте. Беренче көннәре әнә шулай, үзе әйтмешли, яңа фатирга сокланып, улы, килене белән әйберләр урнаштырып, сизелми дә узып китте. Ә бүген менә бар да эштә, болын хәтле өйдә Хәлимә әби япа-ялгызы торып калды.
Башта ул табын җыештырды, кухняга кереп чынаяк-савыт белән булашты, аннары, зал ягына чыгып, болай да «өф» иткәндәй чиста, ялтырап торган китап, кием шкафларын, телевизор өсләрен сөртте. Кыскасы, өйдәге бар әйберне кат-кат күздән кичереп, сыйпап-сөртеп бетергәч, кулына чүпрәк тоткан килеш, йомшак диванга барып утырды да уйга калды: «Әй, гомер дигәннәре... Картым гына күрә алмады шул бу көннәрне. Югыйсә, күп тә көтәсе калмаган икән, мәрхүмкәемнең.
Хикәянең дәвамы:
https://librarykukmor.ru/tpost/plpmh0nr01-gabdulla-sh..