Нәҗибә Сафина “Егылган елан”
Мин әткәй белән урманга утын әзерләргә өченчене тәмамлаган җәйдә йөри башладым. Гел шулай булды, без гаилә эшенә бервакытта да читтән кеше чакырмадык. Башта әткәй әнкәй белән утын әзерләгәннәр, аннан апа белән, аннан абый белән, менә инде мин дә үсеп җиткәнмен, димәк. Быел без - әткәй белән икәү урманчы! Дөресен әйткәндә, мин бу көнне ничекләр көткәнемне үзем генә беләм, чөнки апа белән абый урман кисеп кайтканнан соң, бөтенләй үзгәрделәр. Әнкәй аларны мактый: «Аларга акыл керде, алар инде зурлар, урман кисү ул балалык исәрлеген дә кисеп ташлый», - ди. Ә миңа һаман бала итеп карый.
Хикәянең дәвамы:
http://librarykukmor.ru/tpost/lh63ndztj1-nib-safina-e..